Doelen

We hebben sinds vorige week een manager, ene Henk.
Hij wil graag bij iedereen in de smaak vallen en gaat, als hij aan je bureau komt praten, op z’n hurken bij je zitten, terwijl hij zich met een hand aan het puntje van het bureau in balans houdt. Ik moet me beheersen om hem niet een klein zetje te geven. Maar als hij blijft staan, word ik elke keer afgeleid door z’n reusachtige neusgaten. Wat heeft die man een grote neusgaten! En zo dichtbij.
Ik had er vandaag goed zicht op, toen hij bij mijn tafel met zijn zachte g tegen me aanpraatte en ik had geen idee waar het over ging. Hele donkere spelonken in die neus. De Grotten van Henk. En wat een enorme neus ook. Ik zag een pulkje met de ademhaling meebewegen. Ik verschoof mijn stoel een eindje.

- Dus kun je maandag?
- Wat? Hè? Ok, maandag, wat is er maandag? Neen, maandag werk ik niet.

Waar ging het over? Ik had helemaal niets gehoord.
Hij keek me aan met dooie vissenogen. Hoe is het mogelijk een gezicht te hebben dat helemaal niets uitdrukt? Die neus, die neus, wilt u koffie in uw neus? Ik probeerde iets in dat grote hondensmoel te ontdekken. Niets, niets, in die dooie ogen.
Ik lachte eens naar hem. Het gezicht veranderde niet van uitdrukking. Even later zag ik hem druk tikkend achter zijn computer zitten.

- Houston, We've Got a Problem, dacht ik.

En ja, vanmiddag kregen we het te horen: met Het Nieuwe Blokhoofd zijn de Doelen binnengewandeld. Of targets, zoals ze in het managersjargon worden genoemd.